ne ağlarsın benim zülfü siyahım

"gülersen, bütün dünya seninle birlikte güler..ağlarsan tek başına ağlarsın..." (2)

ikisi de can sıkıcı. niye bütün dünya gülsün? işte hepimizin istediği bu değil mi diye itiraz için zıplayan pollyanna lar olacaktır. lâkin azıcık düşünmek herkesin beraber gülmesinin mümkün olmadığını, hatta akıllara zarar olduğunu işaret ediyor. bu iyiler - kötüler, kâfirler - mûminler düzleminde kolayca anlaşılabilecek bir hadise.

ağlarken tek başına ağlama durumu ise bir yandan insanın acılara garkolma arzusunu kamçılasa da, asıl trajik olanın ağlarken kimsenin umurunda olmadığımız bir dünyaya doğru sürükleniyor olmamız. hepimize bir vurdumduymazlık bir aymazlık musallat oluyor, bebekler bombalanarak, hamile kadınlar ve çocuklar açlıktan (söylemesi sanki hepimize çok kolay, evet açlıktan) ölüyorlar, artık hepimiz normal karşılar hale geldik, en fazla imânın son belirtisiyle kalbimizle nefret ederek geçiştiriyoruz olan biteni. olan biten bizim dışımızda. herşey dışımızda peki biz neredeyiz, neyin içindeyiz. daha 90 sene önce herşeyin içindeydik de şimdi dışında, kenarında mıyız?

(2) old boy (chan-wook park)